Selecteer een pagina

welk verhaal

wil

moet

ga jij

vertellen?

Zeg het me >

(Of bekijk hier eerst een paar van mijn verhalen.
Over mensen zoals jij, zoals ik. Kijk maar.)

Tussen ik en mij. Tussen oud en nieuw, binnen en buiten, stuk en geheeld, Rosanne en Roos. Wie ben ik? Onaf. Onderweg. En daar herken ik mij steeds meer.

De helft van ons doet het, deed het of gaat het doen. Waarom frummel ik die tampon dan nog steeds oh zo alles behalve nonchalant in mijn broekzak richting toilet? Klaar mee. Mijn lijf doet z’n ding en dat vind ik prima. Weet je, misschien zelfs wel mooi.

Of ik eerst even een verse strik wil leggen in haar mouw. Ik kijk naar haar handen. Die kleurige vingers, ze baalt ervan. Maar ja, zie ooit nog maar ‘ns te stoppen dan. Zegt ze hees, zonder haast en zacht als haar jurk. Dit is Dini. 

Elf maanden geleden wordt drie in één adem twee. Mijn vader – gelijke delen zacht en sterk, brein en hart – sterft in zijn eigen bed. In mijn hoofd draagt hij zijn ochtendjas. Dan weer zijn pak, stropdas en al. Soms zie ik alleen een zakdoek op zijn kussen. En soms. Soms zie ik hem overal.

“You are my sisters now.” Rizwan dept de chapati droog en geeft ons er eentje met okra. Ik vertel hem net dat ik geen broers of zussen heb – da’s dus ook geregeld. Huisgenoot Sadam laat me zijn kamer zien. Twee bedden, gefrituurde koek in Tupperware en een deur vol voetbalplaatjes. Z’n club? Feyenoord – net als mijn vader.

Caro. Tijn. Een beetje van beiden en nu nog precies ertussenin. Mijn lief is transgender. Geboren als meisje maar altijd al man. Eind 2017 begon hij met de testosteron. Zomer vorig jaar zei hij vaarwel tegen zijn borsten. Zijn stem daalt, zijn baard groeit. Jezus ja, de veranderingen gaan hard. Maar wacht je al zolang, dan kruipen ze soms. Onderweg naar zichzelf volg ik ‘m – van Caro naar Tijn.

Ik versus mij. Alles versus vrij.

Broos  Bijv. nw.  Uitspraak: [brós] (…zer, -t)  1. Dat gemakkelijk breekt — voorbeeld: broze botten, broos hart, een broze vrede  2. Vergankelijk  3. Fijngevoelig  Synoniem: kwetsbaar

Licht uit, hoofd uit. Laat het donker je omarmen, het duister je aaien over je rug. Lig maar. Luister maar. Laat het maar. 

De juli-zon knalt door het glas. Mijn tenen krullen in kilometers tapijt. De Ulu Moskee in hartje Utrecht is licht. Zacht. En blauw.

Vijftien vierkante meter achter zijn antiekzaak annex koffietent. Daar eet, slaapt en rommelt hij al… Ja, hoelang eigenlijk al? Na meer dan zeven jaar naar binnen loeren ontmoet ik hem dan eindelijk echt. Mijn overbuurman Paulus Mooij.

Oud lijf, nieuwe liefde. De vrouw in mij – ik heb haar verstopt, uitgelachen, in haar geprikt en geknepen. Haar geprobeerd weg te maken met eten en niet eten. En hoewel ik soms nog steeds struikel over mijn eigen vormen. Nog altijd zoek naar hoe. Ik heb haar lief. 

20 jaar babi pangang, nasi of bami, kerst-kalenders, zorgvuldig dichtgeknoopte zakjes sambal, loempia’s waar je verdomme altijd weer je bek aan brandt en lekker-gratis-kroepoek-erbij. Maar. Op 31 december 2017 is het om 21.31 uur allemaal voorbij. Kam Ming sluit voorgoed.

Licht op je karakter.

Wie zijn al die mensen toch buiten? Buiten mijn veilige veertig vierkante meter? Ik ging op onderzoek uit. Op zoek naar restjes en stukjes, hints en antwoorden. Helemaal alleen. En wat bleek? Al die mensen eten, drinken en roken, maken vies en houden schoon, worden ziek, hebben lief, krijgen dingen kapot, delen en verliezen, reizen heen en weer, raken de weg kwijt, vinden ‘m weer terug… Net als ik.

Er zijn van die dagen. Die niet meer glad te strijken zijn. Vandaag is zo’n dag.